کشف ترکیب جدید انسولین می تواند پمپ درمانی انسولین را بهبود بخشد

10 ژانویه 2020 - به گفته ی محققان، تولید یک ترکیب جدید از انسولین می تواند باعث بهبود تحویل انسولین به مبتلایان به دیابت وابسته به انسولین شود. ساختار انعطاف پذیر پروتئینها می تواند سبب هدایت پروتئین ها به سمت تشکیل ساختارهای توده ای(فیبریل آمیلوئیدی) شود که عملکرد آنها را مختل می کند. این حالت برای پروتئینهای ضروری مانند انسولین یک مشکل مهم محسوب می شود. دانشمندان همواره سعی کرده اند تا با روشهای مختلف فرآیند فیبریل زایی را کنترل یا از آن ممانعت کنند.

یک تیم تحقیقاتی از انستیتوی علوم اعصاب و علوم روان Florey در دانشگاه ملبورن، یک فرم غیر فیبریل زای انسولین انسانی به نام گلیکوانسولین تولید کرده اند. این تیم می گوید که glycoinsulin می تواند از تشکیل فیبریلها (توده های فشرده ی انسولین) جلوگیری کرده و تحویل انسولین را برای افرادی که درمان آنها با پمپ انسولین صورت می گیرد، بهبود بخشد.

اگرچه استفاده از پمپ انسولین یک شکل راحت تر از تحویل انسولین نسبت به قلم انسولین یا تزریق انسولین است، اما پمپ های انسولین هنوز هم می توانند مشکلاتی را ایجاد کنند. مسئله ی متداول در رابطه با پمپ انسولین، انسداد لوله ی تحویل دهنده ی انسولین است. فیبریلهایی که محققان سعی دارند از تشکیل آنها جلوگیری کنند، یکی از دلایل انسداد پمپ انسولین است. تشکیل فیبریل مانع از تحویل طبیعی انسولین می شود و می تواند بر تحویل عادی انسولین تاثیر گذارده و منجر به تحویل مقادیر کمتری انسولین نسبت به دوز مورد نیاز بیمار شود، این مشکل همان چیزی است که ترکیب جدید انسولین از آن جلوگیری می کند.

دانشیار اختر حسین گفت: تحقیقات ما نه تنها نشان داد كه گلیكوانسولین در دما و غلظت بالا، فیبریله نمی شود، بلكه در سرم انسان پایدارتر از انسولین طبیعی (native insulin) است.

این یافته ها می توانند گلیکوانسولین را به عنوان یک کاندید عالی برای استفاده در پمپ های انسولین و بعنوان راهی برای بهبود ماندگاری محصولات انسولین معرفی کند.

او افزود: ما اکنون امیدواریم که روند ساخت گلیکوانسولین را ساده تر کنیم تا این ترکیب در مطالعات بالینی بزرگتر مورد بررسی قرار گیرد.

این نوع انسولین تازه توسعه یافته نه تنها می تواند زندگی افراد تحت درمان به ست تزریق پمپ انسولین را بهبود بخشد، بلکه می تواند هزینه ها و ضایعات پزشکی را نیز به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

در حال حاضر ست تزریق در پمپ انسولین باید هر 24 تا 72 ساعت یکبار تعویض شود تا از ایجاد فیبریلها جلوگیری گردد. فقط در آمریکا، در صورت افزایش مدت زمان مصرف انسولین از دو روز به شش روز، بیش از 1 میلیارد دلار در سال می توان صرفه جویی کرد.

پروفسور John Wade، از انستیتوی علوم اعصاب و سلامت روان فلوری، اضافه کرد: به طور معمول ، اصلاح شیمیایی انسولین باعث بی ثباتی ساختاری و غیرفعال شدن آن می گردد، اما ما توانستیم گلیکوانسولین را با موفقیتی بی نظیر سنتز کنیم به گونه ای که ساختار مارپیچی شبه انسولینی خود را حفظ کند. نتیجه ی این کار تولید یک انسولین کاملاً فعال است که در آزمایشگاه و آزمایشات حیوانی، اتصال آن به گیرنده های انسولینی، بسیار مشابه با اتصال انسولین طبیعی به گیرنده های انسولین است.

پروفسور Greg Johnson، مدیرعامل دیابت استرالیا گفت: نزدیک به 100 سال از کشف انسولین می گذرد و بسیار هیجان انگیز است که ما می توانیم شاهد کشف های جدیدی در مورد انسولین و مولکول های شبه انسولینی باشیم که این توانایی را دارند که بار روزانه ی مدیریت این بیماری و هزینه ها را برای افراد مبتلا به دیابت و سیستمهای بهداشتی کاهش دهند.

این یافته ها در Journal of the American Chemical Society منتشر شده است.

منبع:

https://www.diabetes.co.uk/news/jan/2020/new-insulin-discovery-could-improve-therapy-for-people-with-diabetes.html